اگر رویاهایی کودکانه نداشتم, هرگز نمی نوشتم.

وبلاگ نوشته دو ساله شد.

همیشه سعی من بر این بود: کاری کنم که مردم حقایق بیشتری را ببینند, بنابراین تصمیم گرفتم از جادوی نوشته استفاده کنم.

همه چیز از دو طرف آغاز شد. نویسنده و مخاطب

دوستان تازه ای پیدا کردیم و با شما نوع دیگری از دوستی را تجربه کردیم.

دور یا نزدیک در اینجا فرقی نمی کند. ما همه از یک دیاریم و با یک زبان

قلم در دستان من همچون دواندن اسبی وحشی است. و نشان دادن آن نوشته ها به شما همچون نشان دادن چیز هایی که در دوردست ها دیده ام.

نوشته ها در این وبلاگ گمنام مانند برخواستن دودی از پشت کوهی نامعلوم است. بعضی ها می بینند و بعضی ها نمی بینند. و آنها که می بینند هر یک برداشت جداگانه ای از عامل دود دارند.

گاهی مطالب را همانطور که بودند در اختیار شما می گذاشتیم و گاهی با دوران آن آنچه را می خواستیم ببینید نشان می دادیم.

همیشه سعی کردم به مخاطبانم نشان دهم که این نوشته هر نوشته ای نیست. همانطور که هر گردی گردو نیست.

و این دوران همگی به عنوان خاطراتی ثبت شده خواهند ماند.

دو سال گذشت و من بیش از صد و هشتاد و دو پست نوشتم.

هفتصد و سی و دو روز از آغاز کار می گذرد و به این ترتیب وبلاگ نوشته دو  ساله شد.