فندک در دستم بود. در این فکر بودم که آتش بزنم یا نه. آیا این همه جزا کشیدم بس نبود؟

سالیانی راننده ی تاکسی بودم. زندگی بخورو نمیری داشتیم اما راضی بودم نا اینکه مسافری سوار تاکسی من شد که تا به حال سوار نشده بود. نامش لیلا بود. با او هم صحبت شدم. او را به خانه اش رساندم. هیچ کار بدی انجام ندادم. تنها آدرس خانه ی او را به ذهن سپردم. لیلا آتشی درونم افروخته بود. آتشی که تا آن موقع ندیده بودم. با خود تصمیمی گرفتم. از مادر پیرم خواستم که به خواستگاری لیلا برویم.

مادر گفت: آنان در دره ی سیاه زندگی می کنند خوب نیست خودمان را آنجا کوچک کنیم.

به اصرار من به خواستگاری لیلا رفتیم. گفتند: نمی دهیم. بار دوم رفتیم. گفتند: نمی دهیم. بار سوم رفتیم. گفتند: اصلا ما به راننده تاکسی دختر نمی دهیم. تصمیمم را عوض کردم. لیلا را از خانه شان می دزدم و با هم فرار می کنیم. با بقال آن محل رفیق بودم. بوسیله ی او با لیلا ارتباط داشتم. نامه نوشتم: لیلا تو را دوست دارم اگر تو هم مرا دوست داری با من از اینجا فرار می کنی؟ جواب آمد: هر جا می روی مرا با خود ببر. قرار فرار همان شب شد. جلو در خانه ی لیلا با ماشین منتظر شدم. لیلا آمد و سوار شد. کمی از آنجا که دور شدیم پلیس ما را نگه داشت. به پلیس گفتم: باور کن ما یکدیگر را دوست داریم اجازه بده برویم.

 پلیس گفت: پسر جان دختر می دزدی جای خود چرا حالا دره ی سیاه را به آتش می کشی؟

 گفتم: چه آتش کشیدنی؟ لیلا چه خبر است؟

 لیلا سرش را پایین می اندازد. نگو که موقع فرار لیلا از عجله چراغ نفتی را به زمین می اندازد. از شعله ی آن پرده ها آتش می گیرند و بعد خانه آتش گرفته بدنبال آن دره ی سیاه به آتش کشیده می شود.

گفتم: باور کنید من نبودم. پلیس گفت: این حرف را باید در دادگاه بزنی.

 مرا دادگاه بردند. به قاضی می گویم: جناب قاضی لیلا را من دزدیدم اما دره ی سیاه را من به آتش نکشیدم.

 قاضی به لیلا گفت: دخترآیا این مرد تو را دزدید؟ لیلا جواب داد: بله. قاض پرسید: آیا همین مرد دره ی سیاه را به آتش کشید؟ لیلا جواب داد: ب... بله.

چه بله ای لیلا؟ چه بله ای؟ لیلا عقد نمی کنیم. چه بله ای؟

کار از کار گذشته بود. اهل خانه به لیلا فشار آورده بودند که مرا متهم کند. قاضی مرا به زندان محکوم کرد. زندان رفتم و سالیانی آب خنک خوردم. از زندان آزاد  شدم و حالا دویاره جلو دره ی سیاه ایستاده ام. دره ی سیاه را من به آتش نکشیدم با این حال دره ی سیاه سوخت و سپس من سوختم. جوانیم بیهوده به باد رفت ولی باز من تسلیم نمی شوم. اینبار خودم دره ی سیاه را به آتش می کشم حتی اگر خودم دوباره بسوزم. همه جا بوی نفت می داد. فندک در دستم بود و آماده ی آتش زدن. می سوزانم و بعد خود می سوزم.

امید فرشی

سر به دامانت نهادم ای سپهسالار عشق

ای برانگیزنده محبوب هرچه شوروعیش

من سراغت آمدم درد مـرا درمان کنی

منزل سست گناهــــان مرا ویران کنی

حرف من را بشــــــنوی با گوش جان

آن زمـــان احــــوال مـن ســامان کـنی

شاعر:ناعمه

کمتر از یک هفته تا اعلام نتایج اولین دوره ی مسابقات برترین وبلاگ ادبی باقی است. از استقبال شما متشکریم. اگر تاکنون ثبت نام نکرده اید تا 3 تیر محلت ثبت نام دارید. کافیست نام وبلاگ و مدیر وبلاگ را به ایمیل ما ارسال کنید و یا در قسمت نظرات وبلاگ قرار دهید.

کسانی که بعد از 3 تیر ثبت نام کنند نام وبلاگشان برای دوره های بعدی ثبت می شود.

تغییرات کوچکی در قوانین و امتیازات مسابقه داده شده است که می توانید از سایت "نوشته" مشاهده نمایید. لینک سایت در بالای وبلاگ موجود می باشد.

http://neveshte.50webs.com

امید فرشی

به نام خدا میریم که داشته باشیم اولین مطلب منو.

چند روز پیش با دوستان دانشگاه رفته بودیم اصفهان. روی پل خواجو نشسته بودیم که یکی از دوستانم ذر حالی که به پائین نگاه می کرد گفت: "وای!... بچه ها فکر نکنید خل شدم یا این که این کار رو انجام  می دم٬ ولی واقعا دلم می خواد از اینجا بپرم." من و دوست دیگرم با تعجب به او خیره ماندیم. "چی؟!" و او برگشت که: "تا حالا این حال بهتون دست نداده؟" جواب دادم: "نّه! من ترس از ارتفاع دارم. همین الآن هم نمی دونم با چه جراتی این لب نشسته ام. گفت: "ولی من خیلی اینطوری میشم.بعضی وقتها که میرم کوه٬ وقتی لبه ی یه پرتگاه هستم٬ب ه پائین نگاه می کنم و دلم می خواد بپرم... اگه بعدش نمی مردم حتما این کار رو می کردم." اونروز به حرفهای دوستم فکر نکردم٬ ولی حالا در تهران٬ در موقعیت مکانی مشابهی قرار دارم. به پائین نگاه میکنم. ترسی آشنا تمام وجودم را فرا میگرد٬ ناخود آگاه به یاد حرفهای دوستم می افتم. و در یک لحظه بدون این که بدانم چطور٬ حقیقت بزرگی را در مورد خودم کشف می کنم. متوجه میشم که هرگز ترس از ارتفاع نداشتم. هیچوقت از افتادن نترسیده ام. ترسم همیشه از پریدن بوده... همیشه از خودم می ترسیدم.  

آریا

ویرایش: امید فرشی                                             

خداوند به بنده اش چنان توجهی دارد که انگار همان یک بنده را دارد اما بنده ی او چنان بی توجه است که انگار هزاران خدا دارد.

(پائولو کوئلیو)

عشق زیر باران ایستادن وبا هم خیس شدن نیست

قلعه ی دختر (کیز کولسی) یکی از جزیره های تاریخی و زیبای دریای مرمره واقع در ترکیه می باشد. از آنجایی که محل قرار گرفتن این جزیره در تنگه ی وسط استانبول می باشد این جزیره از کنار ساحل این شهر قابل روئیت است. همانطور که در عکس پایین می بینید قلعه ی نسبتا کوچک و زیبایی در جزیره قرار دارد که این جزیره را به نام همان قلعه که قلعه ی دختر می باشد معروف کرده است. اما اینکه چرا قلعه ساخته شده و نام آن قلعه ی دختر است داستانهایی وجود دارد که من دو مورد آنها را که شنیده ام را برای شما تعریف می کنم.

داستان اول:

در روزگاران قدیم پادشاهی که در این شهر حکمرانی می کرد دختری داشت بسیار زیبا که این دختر را به هر کسی نمی داد و مانع از رابطه ی دخترش با مردان غریبه می شد. با این حال دختر پنهانی عاشق پسر جوانی شده بود از مردم عادی که در این شهر زنگی می کردند. پسر هم عاشق او بود. آنها می خواستند با هم باشند و در این راه از هیچ چیزی نمی ترسیدند. چه قدرت پدر دختر و چه مرگ هیچ لطمه ای به عشق آنان نمی زد. افراد زیادی از عشق این زوج جوان خبر داشتند اما بنابر دلایلی به پادشاه نمی گفتند. زمانی که پادشاه متوجه شد دیر شده بود و دختر به هیچ وجه نمی خواست از پسر جدا شود. پادشاه نمی خواست به دخترش آسیبی برساند اما از طرفی هم مخالف رابطه ی آن دو بود. چاره ای اندیشید و دستور داد تا دخترش را به جزیره ای در حوالی همین شهر ببرند تا در آنجا زندگی کند و از شر آن پسر در امان باشد. آن جزیره همین جزیره ی قلعه ی دختر بود. دختر را به آن قلعه می فرستند تا در آنجا زندگی کند. تمام رفاه او را در این جزیره تامین کردند اما دختر رازی نشد. روزی دختر کنار ساحل جزیره ایستاده بود و طرف دیگر دریا را که شهر وجود داشت را نگاه می کرد. او می دانست که پسری که عاشقش است در آن سوی آب منتظر اوست. پسر هم در آن طرف آب در همین فکر بود که معشوقش در آن سوی آبها در انتظار او نشسته. هر دوی آنها وارد آب می شوند. با تمام توان شنا می کنند که به طرف دیگر آب برسند. به دلیل مسافت زیاد میان دو ساحل هیچ کدام موفق نمی شوند و در میانه ی راه جان به جان آفرین می سپارند. پس از آن واقعه همه به یاد آن دختر عاشق زندانی در آن قلعه‌‌ قلعه را به نام قلعه ی دختر یاد می کنند.

داستان دوم:

این داستان همانند داستان قبل است با این تفاوت که پادشاه دستور ساخت قلعه را در آن جزیره فقط برای جدایی آن دو عاشق می دهد. پادشاه می خواست او را از هر گونه آسیبی به دور نگاه دارد چراکه برای پادشاه آن دختر از هر چیزی عزیزتر بود. اما پس از مدتی ماری در آن جزیره دختر را نیش می زند و دختر میمرد.